SUSUŞTU YÜZÜN

SUSUŞTU YÜZÜN

 

bu ufukta bitiyor yüzün

ve başka bir gökyüzü başlıyor

komşu ellerle sarmalanıyorsun

yanıyorsun...

 

ne kadar övülsen az

avazım çıktığı kadar susuyorum

ismindeki sesli harfleri

 

mayınlı bir gülümsemeyle

senin karasularında olmak,

üstünde ilkbahar bir entari,

sanki

yeniden

eski bir öyküye başlamak...

 

yüzündeki o billur akşam kahvaltısı

sürgülerken özümü,

ne kadarını sustuk

konuştuklarımızın?..