GÖÇEBE

GÖÇEBE

 

Birbirinde arınan iki nehir gibi

Birbirimizden geçerek

Çıktığımız açıklık

Ruhlarımızı yeniden bölüştürüyordu bedenlerimize

Uçurum içini çekiyordu

Orman fısıldıyordu

Kumlarını silkeleyen göçebe bedenin

Yeniden düşüyordu yola

Görönmezin atlarıyla uzaklaşıyordun

Erkekliğin sütünü bıraktığın

Tuzlu dudaklarım

Ardından bi şiiri mırıldanıyordu sana

 

Uçurum, orman, ay ve bedenindeki birkaç işaretle

Zamana geçirilen dayanıklı söz, o gece

Ardından mırıldandığım şiir

Şimdi başkalarının dudaklarında göçebe